Εγκυμοσύνη: Τι επίδραση έχει η μουσική στο έμβρυο;

Κυριακή 12 Μαρτίου 2017, 07:15
Εγκυμοσύνη: Τι επίδραση έχει η μουσική στο έμβρυο;
Παλαιότερα πίστευαν ότι το παιδί συμπεριφερόταν σαν ξένο σώμα- και μάλιστα αντίθετα διακείμενο προς τη μητέρα του. Αλλά όταν μια γυναίκα είναι έγκυος σχηματίζει με το παιδί της ένα πολύ δεμένο ζευγάρι, παραμένοντας ωστόσο ο ένας διαφορετικός από τον άλλο. Δεν θα κατανοήσουμε τίποτα από τη μητρότητα εάν δεν λάβουμε υπόψη μας αυτό το αχώριστο ντουέτο. Το παιδί είναι το δίδυμο της μητέρας, ένα θυγατρικό κύτταρο που δεν έχει αποχωριστεί από αυτήν, μια προέκταση του σώματός της. Μέσω της εγκυμοσύνης της, η μητέρα ζει μια ανάμνηση, μια αναβίωση, όπου το μυστήριο της δικής της ζωής επανεμφανίζεται. Δίνει ζωή σε ένα μέρος του εαυτού της και το προσφέρει στο σύμπαν.

Το έμβρυο είναι ένα ανθρώπινο ον για το οποίο δεν έχουμε παρά μόνο καθήκοντα. Αυτός ο μικρός ανθρωπάκος, ο οποίος ακούει και αναγνωρίζει τη φωνή της μητέρας του, έχει αρχίσει να αφουγκράζεται τον κόσμο και διαθέτει τον δικό του ψυχισμό. Για την επικοινωνία μέσα στη μήτρα δεν διαθέτουμε κανένα μέτρο, αλλά πόσες μαρτυρίες! Οι έγκυοι κάνουν διάλογο αυθόρμητα με το παιδί τους, ερμηνεύουν τις κινήσεις του ως μηνύματα που γνωστοποιούν τις προθέσεις του και του απαντούν, συχνά με δυνατή φωνή. «Α, δεν είσαι ευχαριστημένος!», του λένε όταν, την ώρα που πέφτουν για ύπνο, αισθάνονται, από τις κλωτσιές και άλλες παράκαιρες κινήσεις, ότι εκδηλώνει μια επιθυμία για εγρήγορση… Και πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε την προέλευση αυτού του τόσο έντονου δεσίματος αν όχι με βάση τη φωνή;

Ο ρόλος της φωνής

Η φωνή αποτελεί μεταβίβαση κάποιας συμπεριφοράς ή στάσης. Ειδικότερα, η φωνή της μητέρας είναι η ουσιαστική εγγραφή που συνοδεύει το ξεκίνημα της ζωής. Εκείνη πλάθει το σώμα του παιδιού, το ωθεί να πάρει τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, να προχωρήσει ή… να οπισθοχωρήσει. Η μητέρα, απευθυνόμενη στο μωρό της, διαμορφώνει το αυτί του, του δίνει την αρχική νότα «λα», βελτιώνει την ακοή του και κατά συνέπεια τον τρόπο με τον οποίο έρχεται σε επικοινωνία με τον κόσμο. Αν η φωνή δεν είναι θερμή, αν προσλαμβάνεται ως επίθεση, τότε εμποδίζει το παιδί να βρει το πολύ υψηλού επιπέδου πρόγραμμα που θα το βοηθήσει να μεγαλώσει και θα το εισαγάγει στη γλώσσα και στον κόσμο των ανθρώπων. Αν η φωνή είναι θερμή, συμπαθητική, καλοσυνάτη, τότε βοηθά αυτόν το μικρό ανθρωπάκο να μπει στη ζωή.

Η καθημερινή ζωή αλλάζει το ρυθμό και την ποιότητα της φωνής. Το έμβρυο είναι ευαίσθητο σε αυτές τις αλλαγές διάθεσης, σε αυτό το είδος μητρικής «μετεωρολογίας». Το στρες, οι εντάσεις, οι τυχόν δυσκολίες επικοινωνίας με το περιβάλλον, με τον σύζυγο, προκαλούν ορμονικές εκκρίσεις, οι οποίες φτάνουν και στο κυοφορούμενο έμβρυο. Εξ ου και η προστατευτικότητα που δείχνουμε προς τις μέλλουσες μητέρες.

Το στρες ενεργοποιεί στο σώμα τρεις τύπους αντιδράσεων: τη νευρική, την αιματολογική και την ενδοκρινολογική. Το νευρικό σύστημα εξαρτάται είτε από το υπολανθάνουν κομμάτι του εγκεφάλου είτε από το συμπαθητικό σύστημα. Η ροή του αίματος μεταφέρει (και διαλύει) ουσίες όπως η αδρεναλίνη. Οι αδένες αντιδρούν με αγχολυτικά, όπως η κορτιζόνη, που προσδίδουν ενέργεια, τροφοδοτούν τον μυϊκό τόνο και πασχίζουν να πολεμήσουν την κατάθλιψη. Αυτή η τρίτη οδός είναι λιγότερο γρήγορη, αλλά ευνοείται από μια ευρεία διάδοση στο σώμα.

Οι νότες… μιλούν

Η αντίληψη ότι το έμβρυο ακούει είναι πια γεγονός και δεν εκπλήσσει κανέναν. Οι αναλύσεις ενδομήτριων εγγραφών, όπως και οι μελέτες της συμπεριφοράς του εμβρύου σε ακουστικά ερεθίσματα, είναι πολλές.
Το έμβρυο ακούει, έχει ήδη από τις πρώτες μέρες της ζωής του τις πρώτες γνωστικές ικανότητες και τη δική του ψυχολογία. Πολλές είναι οι μελέτες για την επίδραση της μουσικής στα αυριανά νεογέννητα. Ήδη από το 1988 ο διευθυντής του τμήματος Μαιευτικής και Γυναικολογίας στη Μαδρίτη διαπίστωσε κινητικές αντιδράσεις στο άκουσμα των συμφωνιών του Στραβίνσκι ή του Βάγκνερ, καθώς και μια εμφανή χαλάρωση στο άκουσμα απαλών μελωδιών, όπως κάποιων κομματιών του Μπετόβεν. Υπό την επήρεια της μουσικής, οι ενεργειακές ικανότητες του εγκεφάλου δεκαπλασιάζονται.

Η συνείδηση διευρύνεται. Η αύξηση της ενέργειας που κερδίζει η μητέρα μέσω της μουσικής, τη βοηθά να ξεπεράσει τα συνηθισμένα που συνδέονται με την εγκυμοσύνη. Τα μπλοκαρίσματά της εξαφανίζονται, γίνεται ολοένα και πιο χαλαρή. Ο ρυθμός της καρδιάς και η αναπνοή αποκτούν έναν ήπιο ρυθμό. Το τοίχωμα της μήτρας χαλαρώνει αφήνοντας περισσότερο χώρο στο μελλοντικό μωρό. Μάλιστα, στη σύγχρονη εποχή βρίσκουμε τα μενταγιόν εγκυμοσύνης που κρύβουν μέσα ένα μικροσκοπικό μεταλλόφωνο (Bola) που με την κίνηση της μαμάς παράγει μαγικούς, ανεπαίσθητους ήχους. Τους χαλαρωτικούς αυτούς ήχους μπορεί να τους ακούει το μωρό στη μήτρα από την 20ή εβδομάδα της κύησης και μετά.

Η γυναίκα σπάει τις προσωπικές τις άμυνες, σχετικοποιεί τους υποκειμενικούς φόβους της, για να αφοσιωθεί εκ νέου στη νέα σχέση της με το παιδί της. Τα προβλήματα που σχετίζονται με την κατάσταση της εγκυμοσύνης (κόπωση, φόβος, άγχος, απότομες αλλαγές διάθεσης) μετριάζονται. Τοποθετημένη στο ίδιο ακουστικό σύμπαν με το μελλοντικό μωρό της, η γυναίκα βλέπει τη ζωή ρόδινη και ανακαλύπτει το νόημα της καταπληκτικής πράξης που ετοιμάζεται να φέρει σε πέρας: να δώσει ζωή σε ένα νέο άνθρωπο.

Πηγή: iatronet.gr

Μεγαλώνοντας με κατάθλιψη: Τα ανησυχητικά σημάδια

Η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια, την οποία συνήθως «συναντάμε» στην ενήλικη ζωή. Κοιτάζοντας, όμως, πίσω στα παιδικά τους χρόνια, κάποιοι άνθρωποι θα συμφωνήσουν ότι δεν μεγάλωσαν με την χαρά που έβλεπαν να χαρακτηρίζει άλλα παιδιά. Γνωρίζοντας πλέον την σωστή λέξη που περιγράφει όλα αυτά που βίωναν τότε, οι παρακάτω πρώην ασθενείς, χτυπούν δυνατά το καμπανάκι στους γονείς, ώστε να βοηθήσουν το παιδί τους, προλαμβάνοντας μια κατάσταση που μπορεί να το στιγματίσει για πάντα.

Μεγαλώνοντας με κατάθλιψη: Τα ανησυχητικά σημάδια

Δείτε παρακάτω πώς ένιωθαν 12 ενήλικες ως παιδιά με κατάθλιψη και… αναγνωρίστε τα σημάδια!

«Κοιτάζοντας πίσω, θυμάμαι ότι ένιωθα διαρκώς ενοχές και δυσκολευόμουν να ταιριάξω με κάποιον. Ήμουν ένα πολύ ντροπαλό και επιφυλακτικό παιδί.»

«Έκλαιγα πολύ και δεν ήμουν τόσο χαρούμενη όσο τα άλλα παιδιά. Δεν είχα κίνητρα –δεν ήθελα ούτε μπάνιο να κάνω. Το δωμάτιό μου ήταν άνω-κάτω και έπαιζα μόνο μέσα στο σπίτι όλη μέρα. Δυσκολευόμουν να κάνω φίλους γιατί ήμουν πολύ ντροπαλή, και αυτό με οδήγησε σε άγχος (τα προβλήματα αυτά προκύπτουν συνήθως από κάποιο παιδικό τραύμα ή από περιβαλλοντικούς παράγοντες).»

«Δεν ένιωθα ποτέ αρκετά καλά, δηλαδή όσο κι αν προσπαθούσα, δεν ήμουν ποτέ όπως όλοι οι άλλοι, ειδικά όπως οι δύο μεγαλύτερες αδερφές μου. Μετά, τα συναισθήματα έγιναν πιο έντονα. Θύμωνα και τρελαινόμουν αμέσως, με το παραμικρό. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι υπέφερα από κατάθλιψη μέχρι που ενηλικιώθηκα.»

«Κάθε φορά που σκαρφάλωνα κάπου ψηλά, π.χ. σε ένα δέντρο, και κοίταζα κάτω, σκεφτόμουν πόσο ωραία θα ήταν να βρισκόμουν κάπου ακόμα ψηλότερα για να πηδήξω. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο ανησυχητική ήταν αυτή η σκέψη.»

«Όταν ήμουν πολύ μικρή -στο Δημοτικό- δεν καταλάβαινα ποτέ γιατί όλα τα άλλα παιδιά ήταν τόσο χαρούμενα και τόσο ανέμελα. Όλοι οι άλλοι γίνονταν εύκολα φίλοι και διασκέδαζαν, όμως εγώ δεν ευχαριστιόμουν με τίποτα. Ένιωθα αβάσταχτη λύπη, ήδη από πολύ μικρή ηλικία. Τίποτα δεν με χαροποιούσε, δεν μπορούσα να κάνω ή να κρατήσω έναν φίλο, αμφισβητούσα διαρκώς τον εαυτό μου και ανησυχούσα για το κάθε τι. Αμφέβαλα για την ίδια μου την ύπαρξη καθημερινά, απλά δεν μπορούσα να νιώσω χαρά, και ήμουν πολύ μικρή για να καταλάβω ότι είναι κατάθλιψη.»

«Στην δική μου περίπτωση, δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Οι βαθμοί μου έπεφταν σταδιακά, χωρίς εμφανή λόγο. Δεν ένιωθα πια ενθουσιασμό για τίποτα. Άρχισα να απομακρύνομαι από όλους, δεν με ένοιαζε αν θα πάθω κάτι κακό. Απλά έμενα μακριά από άλλα παιδιά και μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο ακόμα και να μιλήσω σε κάποιον. Σταμάτησα να φροντίζω τον εαυτό μου –κάποιοι άρχισαν να με κοροϊδεύουν γι’αυτό. Κατέληξα να έχω αυτοκτονικές τάσεις και για να το κρύψω, απλά φορούσα ένα ψεύτικο χαμόγελο που κάλυπτε όλα τα άλλα συναισθήματά μου.»

«Χάνεις όλους σου τους φίλους, κοιμάσαι όλη την ώρα, δεν θες να ξυπνήσεις, δεν θες να φας, δεν θες να κάνεις παρέα με τα άτομα που έκανες, δεν ακολουθείς κανένα πρόγραμμα, οι βαθμοί σου πέφτουν γιατί δεν σε νοιάζει πια, ζηλεύεις ή θυμώνεις με οποιονδήποτε δείχνει να είναι χαρούμενος.»

«Όταν πήγα στο Γυμνάσιο, ξυπνούσα το πρωί και έκλαιγα που έπρεπε να πάω στο σχολείο. Φοβόμουν όλη την ώρα. Ένιωθα τρόμο μπροστά στο διάβασμα και στις εργασίες που δεν ήταν δα και τόσο τρομερές. Κάποια στιγμή επιχείρησα να αυτοκτονήσω επειδή έφτασε η καταληκτική ημερομηνία παράδοσης μιας εργασίας που δεν είχα καν αρχίσει. Κοιτάζω στο παρελθόν και υπάρχουν χρονιές τόσο θολές που δεν μπορώ να τις θυμηθώ. Είμαι τυχερή που δεν έπεσα πάνω σε κανέναν ναρκομανή, γιατί είμαι σίγουρη ότι θα είχα καταλήξει κι εγώ έτσι.»

«Το μυαλό σου θα σου πει τα χειρότερα δυνατά σενάρια. Θα κάνεις σκέψεις κακές που θα σου λένε π.χ. ότι δεν σου αξίζει να ζεις ή να χαίρεσαι. Θα σου λένε να μην κάνεις τίποτα ευχάριστο. Η κατάθλιψη είναι ένας ζωντανός οργανισμός που προσπαθεί διαρκώς να σε ρίξει κάτω.»

«Ήθελα να πεθάνω από τότε που ήμουν 7 ετών. Έχω κρατήσει τα ημερολόγιά μου από τότε. Μπορεί να το είχα νιώσει και νωρίτερα, αφού από πολύ μικρός μου άρεσε να παίζω στο νεκροταφείο. Ξάπλωνα πάνω στους τάφους και ευχόμουν να πεθάνω. Ένιωθα πάντα μη επιθυμητός, σα να είμαι βάρος για όλους και κανείς να μη με θέλει γύρω του. Όταν προσπάθησα να το πω στους δικούς μου μού είπαν ότι υπερβάλλω, ότι είμαι πολύ ευαίσθητος, ότι παίζω θέατρο κι όλα αυτά ήταν μέσα στο μυαλό μου. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, να κάνω τα μαθήματά μου… Μισούσα τον κόσμο και έτσι έφτιαχνα τον δικό μου κόσμο, μέσα στο κεφάλι μου. Ακόμα πηγαίνω εκεί μερικές φορές.»

«Φοβόμουν τα πάντα. Πολλές φορές τα «έκανα πάνω μου» στο σχολείο γιατί φοβόμουν μη τυχόν κλειδωθώ στις τουαλέτες. Μια φορά -δεν θα ήμουν 5 ετών- το έσκασα μόνη μου από το σχολείο και πήγα στο σπίτι γιατί απλά δεν άντεχα να είμαι εκεί. Και άρχισα σιγά-σιγά να κάνω κακό στον εαυτό μου: Να με χτυπάω με την βούρτσα των μαλλιών μέχρι που το κεφάλι μου μάτωνε –γύρω στα 8 ήμουν τότε. Αλλά δεν μπορούσα ποτέ να πω σε κάποιον πώς νιώθω. Ήμουν -υποτίθεται- η δυνατή που δεν έκλαιγε ποτέ. Διαγνώστηκα με κατάθλιψη στα 13 μου.»

«Δεν ήθελα να περνάω χρόνο με τους γονείς μου ή τους φίλους μου. Έμενα στο δωμάτιό μου και όλο διάβαζα για να αποφεύγω τους άλλους. Δεν πρόσεχα στο σχολείο, όμως οι βαθμοί μου ήταν καλοί, οπότε οι γονείς μου δεν ανησυχούσαν. Επίσης, μασούσα συνέχεια το μανίκι μου και τραβούσα διαρκώς τα χείλια μου.»

Πηγή: themighty.com

Καρκίνος του μαστού: Ο εχθρός της γυναίκας που μπορεί να νικηθεί

 

της Νατάσας Παζαϊτη(*)

Ο καρκίνος του μαστού είναι ο διαχρονικός εχθρός κάθε γυναίκας σε όλες τις χώρες του κόσμου. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο περισσότερες από 1,7 εκατομμύρια γυναίκες θα νοσήσουν και 187.000 θα πεθάνουν από καρκίνο του μαστού. Η επιβίωση των γυναικών εξαρτάται από το στάδιο της νόσου κατά τη διάγνωση, την ηλικία των γυναικών αλλά και τη θεραπευτική προσέγγιση. Ο καρκίνος που διαγιγνώσκεται σε μη διηθητική μορφή (στάδιο 0) ή σε πολύ πρώιμο στάδιο (στάδιο I-II) έχει εξαιρετική πρόγνωση και η επιβίωση των γυναικών φτάνει σε ποσοστό το 100%.

Η ηλικία των γυναικών κατά την εμφάνιση του καρκίνου είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει τη θεραπεία και την επιβίωση. Είναι γεγονός ότι όσο αυξάνεται η ηλικία των γυναικών τόσο περισσότερο κινδυνεύουν να νοσήσουν από καρκίνο του μαστού. Εάν και ο καρκίνος του μαστού εμφανίζεται σε μικρότερο ποσοστό στις ηλικίες 30-40 ετών ωστόσο τείνει να είναι πιο επιθετικός, να αυξάνεται γρήγορα σε μέγεθος και συχνά να οφείλεται σε γονιδιακές μεταλλάξεις αυξάνοντας τον κίνδυνο για εμφάνιση δεύτερου καρκίνου στο μαστό αλλά και καρκίνου των ωοθηκών. Επιπλέον, καθώς οι νέες γυναίκες είναι ανυποψίαστες και δεν υποβάλλονται τακτικά σε προληπτικό έλεγχο ανακαλύπτουν τον καρκίνο σε προχωρημένο στάδιο.

Σύμφωνα με τις στατιστικές του Διεθνούς Οργανισμού Υγείας (WHO) η συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του μαστού τα τελευταία 50 χρόνια έχει αυξηθεί σημαντικά. Παράλληλα όμως έχει αυξηθεί σημαντικά και αριθμός των γυναικών που επιβιώνουν και θεραπεύονται πλήρως. Οι εκστρατείες ενημέρωσης, η γενικότερη ευαισθητοποίηση των γυναικών σε θέματα που αφορούν στην υγεία τους και η ένταξή τους σε προγράμματα προληπτικού ελέγχου είχε ως αποτέλεσμα την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του μαστού σε πρώιμο στάδιο. Ταυτόχρονα η εξέλιξη των απεικονιστικών μεθόδων, οι σύγχρονες φαρμακευτικές θεραπείες και τα προηγμένης τεχνολογίας ακτινοθεραπευτικά μηχανήματα βοήθησαν στην αποτελεσματική αντιμετώπισή του.

Η χειρουργική θεραπεία του καρκίνου του μαστού τα τελευταία χρόνια έγινε πιο συντηρητική. Η μαστεκτομή έχει αντικατασταθεί από την απλή ογκεκτομή ή την τεταρτεκτομή του μαστού. Η ογκοπλαστική έχει ενσωματωθεί στην ογκολογική χειρουργική του καρκίνου του μαστού συνδυάζοντας την θεραπεία με το καλό αισθητικό αποτέλεσμα. Η ογκοπλαστική περιλαμβάνει μία σειρά από τεχνικές αναδιανομής και μετάθεσης του μαστικού ιστού ώστε να αποκατασταθεί το σχήμα και ο όγκος του χειρουργημένου μαστού. Επιπλέον περιλαμβάνει και τεχνικές πλαστικής χειρουργικής για τη διόρθωση της ασυμμετρίας που δημιουργείται στον άλλο μαστό. Ακόμα και στις περιπτώσεις που επιλέγεται η μαστεκτομή, ο χειρουργημένος μαστός αποκαθίσταται πλήρως. Μοντέρνες τεχνικές ανάπλασης με χρήση ειδικών υλικών (διατατήρες ιστών, ενθέματα σιλικόνης, βιοσυνθετικά πλέγματα) αλλά και αυτόλογων ιστών (μυοδερματικοί κρημνοί, μεταφορά λίπους) προσφέρουν στον ειδικό χειρουργό τη δυνατότητα να ανακτήσει πλήρως το χειρουργημένο μαστό και στη γυναίκα την εικόνα του τραυματισμένου σώματός της. Η αποκατάσταση του μαστού ολοκληρώνεται με την αναδημιουργία θηλής και θηλαίας άλω με το ιατρικό τατουάζ θηλής.

Παρά τις σύγχρονες φαρμακευτικές και χειρουργικές θεραπείες η γυναίκα με καρκίνο του μαστού έχει ακόμη να αντιμετωπίσει το χειρουργικό τραύμα: την αλλαγή του μαστού της, τον φόβο απόρριψης από το σύντροφο, την απώλεια της θηλυκότητας. Πολλές γυναίκες μετά από θεραπεία αισθάνονται δυσαρέσκεια με την εμφάνισή τους, απροθυμία να δουν γυμνό το σώμα τους, δυσκολεύονται να εξοικειωθούν με την εικόνα τους και βιώνουν έντονα καταθλιπτικά συμπτώματα.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Η εμπειρία του καρκίνου δεν είναι μόνο αρνητική. Με την επιστημονικά ενδεδειγμένη ψυχολογική υποστήριξη μπορεί να γίνει το θετικό ορόσημο μιας νέας αρχής. Η ψυχολογική προσαρμογή δίνει τη δυνατότητα στη γυναίκα να επαναπροσδιορίσει την ίδια της τη ζωή: Να αλλάξει προτεραιότητες στη ζωή της θέτοντας νέους στόχους και σκοπούς πιο ουσιώδεις, βελτιώνοντας τις ατομικές της επιδιώξεις και δεξιότητες. Να ενισχύσει την πνευματικότητα και την κοινωνικότητά της. Να δημιουργήσει στενότερους δεσμούς με ανθρώπους.

Η γυναίκα που βρίσκεται αντιμέτωπη με τον καρκίνο του μαστού ?το διαχρονικό της εχθρό- έχει στη διάθεσή της τα όπλα να τον νικήσει. Η ψυχική δύναμη με την οποία την προίκισε η φύση γίνεται το σπαθί της. Η θέληση για ζωή γίνεται η ασπίδα της. Το αίσθημα ευθύνης απέναντι στην οικογένεια την κάνει μαχητική και ατρόμητη. Η ομορφιά της σβήνει τα σημάδια της μάχης.

Σε αυτή τη μάχη όμως χρειάζεται και συμμάχους. Σύμμαχος και συνοδοιπόρος πρέπει να είναι ο γιατρός της. Η σχέση που αναπτύσσεται με τον θεράποντα ιατρό είναι σχέση ζωής που πρέπει να βασίζεται στην ειλικρίνεια, την εμπιστοσύνη, τη συναισθηματική αμοιβαιότητα και ασφάλεια. Σύμμαχος και συνοδοιπόρος πρέπει να είναι ο σύντροφος που θα σταθεί δίπλα της σε κάθε στάδιο της θεραπείας με στοργή και αφοσίωση. Σύμμαχοί της είναι τα παιδιά της που θα την φροντίσουν, θα την εμψυχώσουν και θα αναλάβουν κάποιες ή και όλες τις ευθύνες που η ίδια είχε μέχρι τώρα επωμιστεί. Σύμμαχος και συνοδοιπόρος πρέπει να είναι το φιλικό της περιβάλλον, το επαγγελματικό της περιβάλλον, το κοινωνικό της περιβάλλον αλλά και οργανώσεις ή/και ομάδες γυναικών που βίωσαν την ίδια νόσο. Η γυναίκα που αντιμετωπίζει έναν καρκίνο δεν έχει ανάγκη τη λύπη και τη συμπόνια κανενός. Έχει ανάγκη όμως την ελπίδα, το θάρρος, την κατανόηση, και την αγάπη όλων.

Η γυναίκα είναι το στήριγμα της κοινωνίας και όταν νοσεί τότε όλη η κοινωνία οφείλει να γίνει το στήριγμά της.

*Η Νατάσα Παζαϊτη είναι Γενική Χειρούργος-Ειδική Χειρούργος Μαστού. Ειδική στην Ογκολογική και Επανορθωτική Χειρουργική του Μαστού.

ΠΗΓΗ:ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το ηλεκτρονικό τσιγάρο «ύποπτο» για εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια

Παρότι το ηλεκτρονικό τσιγάρο διαφημίζεται ως μια λιγότερο επιβλαβής λύση για τους καπνιστές από τον καπνό, νέα έρευνα σε ποντίκια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η έκθεση στους «ατμούς» των ηλεκτρονικών συσκευών καπνίσματος αυξάνει περισσότερο τον κίνδυνο εγκεφαλικού απ’ ό,τι η έκθεση στον καπνό του τσιγάρου.

Το συχνό «άτμισμα» μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης στον εγκέφαλο και προκαλεί επίσης ζημιά σε μια φυσική ουσία που αποτρέπει τη δημιουργία θρόμβων στο αίμα
Το συχνό «άτμισμα» μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης στον εγκέφαλο και προκαλεί επίσης ζημιά σε μια φυσική ουσία που αποτρέπει τη δημιουργία θρόμβων στο αίμα

Την έρευνα παρουσίασαν επιστήμονες του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Τέξας σε διεθνές συνέδριο για το εγκεφαλικό της Αμερικανικής Ενωσης για την Καρδιά στο Χιούστον. Σύμφωνα με τα ευρήματά τους το συχνό «άτμισμα» μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης στον εγκέφαλο και προκαλεί επίσης ζημιά σε μια φυσική ουσία που αποτρέπει τη δημιουργία θρόμβων στο αίμα, κάτι που αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εγκεφαλικού ή καρδιακού επεισοδίου.

Τα ποντίκια που χρησιμοποίησαν οι άνθρωποι της ομάδας εκτέθηκαν σε ατμούς ηλεκτρονικού τσιγάρου μια φορά για 10 μέρες συνεχόμενα και δεύτερη φορά για 30 ημέρες συνεχόμενα. Αντίστοιχα για 10 ημέρες και για 30 ημέρες υπήρξε έκθεση και σε καπνό τσιγάρου. Και στις δύο περιπτώσεις, όπως τόνισαν οι ερευνητές στην παρουσίασή τους στο συνέδριο, μείωσαν δραστικά τις ποσότητες στον οργανισμό ενός ενζύμου που βοηθάει στο να μην πήζει το αίμα, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο για εγκεφαλικό, με το «άτμισμα» να «κερδίζει».

Ερευνα

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας Αλί Εχσάν Σιφάτ: «Η έκθεση στο ηλεκτρονικό τσιγάρο μειώνει τη γλυκόζη που απορροφάται από τα εγκεφαλικά κύτταρα. Επιπλέον και το ηλεκτρονικό, αλλά και το κανονικό τσιγάρο, έπειτα από έκθεση 30 ημερών, μειώνουν σημαντικά την ποσότητα ενός ενζύμου που σχετίζεται με την πήξη του αίματος». Παρά ταύτα, οι ειδικοί τόνισαν ότι η έρευνά τους είναι περιορισμένη σε εύρος και ότι χρειάζεται να γίνουν κι άλλες έρευνες για να διαπιστωθεί ακριβώς το πώς επιδρά στον εγκέφαλο το ηλεκτρονικό τσιγάρο. Το ηλεκτρονικό τσιγάρο προωθείται ως μια εναλλακτική στη χρήση προϊόντων καπνού, η οποία βοηθάει στο κόψιμο της συνήθειας.Σύμφωνα με παλιότερες έρευνες, οι χρήστες των διαφόρων τύπων ηλεκτρονικού τσιγάρου παίρνουν μεν τη δόση νικοτίνης που θέλουν, χωρίς όμως να εισπνέουν τις διάφορες τοξικές ουσίες που παράγονται από το κάψιμο του καπνού και του χαρτιού του τσιγάρου. Επιστήμονες του Uni-versity College London σε πρόσφατη έρευνά τους στην οποία συμμετείχαν καπνιστές οι οποίοι «πέρασαν» στο ηλεκτρονικό τσιγάρο, κατέγραψαν στο αίμα των συμμετεχόντων μείωση κατά 97,5% στις χημικές ουσίες-παράγωγα του καπνίσματος οι οποίες θεωρούνται καρκινογόνες.

Αλλη έρευνα, του Πανεπιστημίου του Λος Αντζελες στην Καλιφόρνια, κατέγραψε αυξημένα ποσά αδρεναλίνης στο αίμα των «ατμιστών» κάτι που συνέδεσαν με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιακών παθήσεων.

ΠΗΓΗ:ΕΘΝΟΑ

Πώς να φροντίσω τον εαυτό μου ενώ έχω κατάθλιψη;

Πώς να φροντίσω τον εαυτό μου ενώ έχω… κατάθλιψη;

Η κατάθλιψη συχνά μας κάνει να παραμελήσουμε την φροντίδα του εαυτού μας

Πολύ συχνά, η κατάθλιψη επηρεάζει τις καθημερινές συνήθειες μας και μας κάνει να παραμελήσουμε σημαντικά την φροντίδα του εαυτού μας. Όσο περισσότερο βυθίζεται κανείς στη κατάθλιψη, τόσο περισσότερο έχει την τάση να νοιάζεται μόνο για την απλή επιβίωση.

Είναι σημαντικό να κρατήσουμε ένα σταθερό επίπεδο φροντίδας του εαυτού μας, προκειμένου να αποτρέψουμε την κατάθλιψη να απλώσει πιο γερά τις ρίζες της στη ζωή μας. Σαφώς υπάρχουν συγκεκριμένες βασικές συνήθειες που μπορούν να βοηθήσουν τον καθένα όπως είναι το να πίνουμε αρκετό νερό, να τρώμε σωστά, να κοιμόμαστε για οκτώ ώρες κτλ. Ωστόσο, αυτό που βοηθάει τον κανένα είναι διαφορετικό και οι ανάγκες είναι διαφορετικές από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι η φροντίδα του εαυτού μας ,ακόμα και μέσα στα δύσκολα μονοπάτια της κατάθλιψης, είναι απαραίτητη. Δε χρειάζεται άγχος αλλά απλά και μικρά βήματα, να θέτουμε μικρούς και εφικτούς στόχους, ώστε σταδιακά να νιώσουμε καλύτερα.

1. Ξεκινήστε κάνοντας μια λίστα με τις συμπεριφορές ή τις συνήθειες που αισθάνεστε ότι μπορείτε να κάνετε για να φροντίσετε τον εαυτό σας. Αυτό μπορεί να είναι μια απλή βόλτα με τα πόδια, το γυμναστήριο, ο χορός, η σωστή διατροφή, το να πίνετε περισσότερο νερό. Σημειώστε στη λίστα οτιδήποτε σας είχε κάνει να νιώσετε καλά στο παρελθόν, ακόμα και αν σας φαίνεται δύσκολο.

2. Ταξινομήστε τις συνήθειες που σημειώσατε ανάλογα με το βαθμό δυσκολίας τους. Διαγράψτε τις συνήθειες που προσθέσατε στη λίστα επειδή «πρέπει». Κρατήστε αυτές που θυμάστε να σας έχουν βοηθήσει στο παρελθόν.

3. Δείτε αν μπορείτε να κατηγοριοποιήσετε μαζί κάποιες από τις δραστηριότητες/συμπεριφορές που σας ευχαριστούν. Για παράδειγμα, αν η λίστα σας περιλαμβάνει «επαφή με τη φύση» και «γυμναστική», μπορείτε να δοκιμάσετε το περπάτημα ή το τρέξιμο σε εξωτερικούς χώρους και κοντά στη φύση.

4. Δείτε ξανά τη λίστα σας. Επιλέξτε τις δραστηριότητες ή τις συμπεριφορές εκείνες που μπορείτε να εφαρμόστε από την επόμενη κιόλας ημέρα. Διαλέξτε εκείνες που σας είναι πιο εύκολες ή που σας δίνουν τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση.

5. Σχεδιάστε πώς θα εφαρμόσετε αυτές τις νέες συνήθειες. Για παράδειγμα, αν διαλέξετε να περπατάτε περισσότερο, αποφασίστε τη συχνότητα και το μέρος.

6. Εφαρμόστε τις συνήθειες που επιλέξατε στην καθημερινότητά σας. Σταδιακά θα δείτε ότι φροντίζετε περισσότερο τον εαυτό σας και ότι θα νιώθετε καλύτερα. Το σημαντικό δεν είναι να πετύχετε δραστικές αλλαγές αλλά μικρές νίκες που θα οδηγήσουν σε ένα καλύτερο τρόπο ζωής και θα σας βοηθήσουν να ξεπεράσετε την έντονη θλίψη.

Γράφει η  Βασιλική Ντούμου, Ψυχολόγος και επιστημονικά υπεύθυνη του www.kontasou.com.

woman_writting (1) new
ΠΗΓΗ:www.kontasou.com

«Όσα κανείς δεν μου είπε για τον πρώτο χρόνο της μητρότητας»

Ποιος είπε ότι ο πρώτος χρόνος της μητρότητας είναι παιχνιδάκι; Είναι δύσκολος, παράξενος και γεμάτος εκπλήξεις κι αυτό, όσο κι αν νομίζεις ότι το ξέρεις, θα το διαπιστώσεις με το δύσκολο τρόπο: αυτόν της προσωπικής εμπειρίας. Βοηθάει, λοιπόν, κάπως τις νέες μαμάδες να ακούν και να διαβάζουν συμβουλές από άλλες μαμάδες –δηλαδή από «πρώτο χέρι». Η βρετανίδα μαμά Gylisa Jayne, σε post της στο Facebook που έγινε viral, γράφει για όσα, αληθινά, κανείς δεν της είπε ότι θα συμβούν, όταν γίνει μαμά.

«Όσα κανείς δεν μου είπε για τον πρώτο χρόνο της μητρότητας»

«Υπήρξαν αμέτρητες φορές κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου μου ως μαμά, που σκέφτηκα “Γιατί κανείς δεν μου το ‘χε πει αυτό;”

Για παράδειγμα, κανείς ποτέ δεν μου είπε ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό να παραδεχτείς ότι δεν “ερωτεύτηκες” το παιδί σου από την πρώτη στιγμή που το έβαλαν στην αγκαλιά σου. Έτσι ένιωσα όταν είδα τον πλακούντα μου να κείτεται σε ένα μπολ –κοιτάζοντας με νοσηρό ενδιαφέρον πώς ήταν. Όχι, όμως, ευχαριστώ. Δεν θέλω να κάνω αγκαλίτσες μαζί του.

Κανείς δεν μου είπε ότι τα ράμματα στον κόλπο πονάνε περισσότερο κι απ’ τον ίδιο τον τοκετό!

Κανείς δεν μου είπε ότι ο θηλασμός ΝΑΙ, ΠΟΝΑΕΙ. Κι όποιος λέει ότι δεν θα ‘πρεπε να είναι δύσκολος, λέει μόνο τη μισή αλήθεια. Είναι κάπως κακό σημάδι ο πόνος, όμως πρώτη φορά θα σου συμβεί να ρουφιούνται τόσο άγρια οι θηλές σου! Μπορεί να πάρει μια-δυο βδομάδες για να γίνει εύκολο. Όμως –τ’ ορκίζομαι- γίνεται εύκολο! Και τότε, ο άντρας σου μπορεί να σε βγάζει γλυκές φωτογραφίες που χαμογελάς, αντί να δαγκώνεις τα χείλη σου κλαίγοντας.

Κανείς δεν μου είπε ότι ΟΛΟΙ θα έχουν μια γνώμη για το μωρό σου –πώς να το ταΐσεις, πώς να το ντύσεις, πώς να το ονομάσεις, πώς να το φροντίσεις, γιατί δεν πρέπει να το παραχαϊδεύεις, πόσο πρέπει να το αγκαλιάζεις… και πολλά, πολλά ακόμα.

Κανείς δεν μου είπε έναν ευγενικό τρόπο να πω σ’ όλους αυτούς με τις απόψεις να βγάλουν τον σκασμό.

Κανείς δεν μου είπε, ότι δεν θα είμαι ποτέ ξανά ολοκληρωτικά, αληθινά μόνη. Κι αυτό περιλαμβάνει το να πηγαίνω στην τουαλέτα, να κάνω μπάνιο ή να κάνω αποτρίχωση.

Κανείς δεν μου είπε, ότι, τελικά, μόλις συνηθίσεις να μην είσαι ποτέ μόνη, σου λείπει ακόμη κι όταν κοιμάται, επειδή είναι τόσο γλυκό. Τόσο γλυκό…

Κανείς δεν μου είπε ότι τα σημάδια και οι παρενέργειες της εγκυμοσύνης διαρκούν πολύ καιρό… οπότε, στην ουσία, είσαι έγκυος για περίπου δυο χρόνια. Σαν ελέφαντας. Κι εξίσου χοντρή.

Κανείς δεν μου είπε ότι το να τρως μπισκότα και να πίνεις καφέ είναι η ιδανική διατροφή –γιατί δεν είναι. Όμως σε βοηθάει να βγάλεις τη μέρα –οπότε, ποιος νοιάζεται;

Κανείς δεν μου είπε, ότι το να κάνω παιδιά μπορεί να σημαίνει ότι πού και πού θα μισώ τον άντρα μου. Ότι πολλές φορές προτιμώ μια αγκαλιά με το μωρό μας. Ότι νιώθω συχνά πολύ αδικημένη. Κι επίσης, κανείς δεν μου είπε ότι το να τον βλέπω να παίζει, να αγκαλιάζει και να φροντίζει το μωρό μας θα με έκανε να σκάω από ευτυχία.

Κανείς δεν μου είπε, ότι παρά το ότι ένιωθα ανίκανη για όλα αυτά και παρά το ότι δεν ήξερα πού μου πάνε τα τέσσερα σχετικά με τη μητρότητα, τα ένστικτά μου τελικά δεν θα με απογοήτευαν. Κάποιες μαμάδες το κάνουν να φαίνεται ευκολότερο από άλλες. Το να θαυμάζω τον τρόπο που δρα κάποιος άλλος, δεν θα έπρεπε να με κάνει να αμφισβητώ τον δικό μου.

Κανείς δεν μου είπε, ότι θα ήμουν σε κατάσταση τρέλας μετά το παιδί. Ότι θα ένιωθα μοναξιά και φόβο και πολύ μακριά απ’ τον εαυτό μου. Κανείς δεν μου είπε, ότι θα ένιωθα ότι δεν μπορώ να μιλήσω σε κανέναν για τα συναισθήματά μου, μέχρι που θα ξεχείλιζα και θα τα μοιραζόμουν με όλους σας.

Όμως αυτό που ΟΛΟΙ μου είπατε, είναι πως αυτά τα αισθήματα δεν θα κρατήσουν για πάντα. Ότι καμιά φορά έρχονται κατά πάνω σου και θες να το βάλεις στα πόδια, άλλα –όπως όλοι είπατε- τα πράγματα γίνονται καλύτερα. Γίνονται ευκολότερα. Θα περάσει. Και θα αξίζει τον κόπο.»ΠΗΓΗ ΜΑΜΑ365

Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία: Παγκόσμια στοιχεία.

Περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ή περίπου το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού ζουν με κάποιας μορφή αναπηρία, όμως τα δικαιώματά τους δεν προστατεύονται παντού και πάντα στον πλανήτη, όπως μας θυμίζει η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία.

Πάνω από 168 χώρες έχουν πλέον υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ), που τέθηκε σε ισχύ πριν μια δεκαετία. Μια νέα ανάλυση της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA) διερευνά κατά πόσο έχει εφαρμοσθεί η Σύμβαση μέσα στα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν.

Μεταξύ άλλων ευρημάτων, αναφέρει ότι:

– Μόνο μία στις τέσσερις χώρες (24%) έχουν συντάγματα που ρητά απαγορεύουν τη διάκριση κατά των ΑμεΑ ή εγγυώνται ίσα δικαιώματα γι’ αυτά τα άτομα.

– Μόνο το 28% των χωρών προστατεύουν συνταγματικά το δικαίωμα στην εκπαίδευση των παιδιών με αναπηρία, με συνέπεια τα παιδιά αυτά να αντιμετωπίζουν συχνά σημαντικά εμπόδια στη μόρφωσή τους, ιδίως στις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος. Μόνο το 12% των χωρών έχουν ειδικά σχολεία για ΑμεΑ και συχνά αυτά τα ιδρύματα περιορίζονται σε συγκεκριμένες αναπηρίες.

– Μόνο το 18% των χωρών προστατεύουν συνταγματικά το δικαίωμα των ΑμεΑ στην εργασία, με συνέπεια η ανεργία να είναι αυξημένη για αυτά τα άτομα. Πάντως σταδιακά η κατάσταση εμφανίζει βελτίωση στο εργασιακό πεδίο, καθώς ενισχύεται διεθνώς η τάση να μη γίνονται διακρίσεις κατά των ΑμεΑ στους χώρους εργασίας.

– Μόνο το 26% των χωρών έχουν σύνταγμα που εγγυάται ρητά το δικαίωμα των ΑμεΑ στην υγεία. Μόνο το 11% των χωρών προβλέπουν πληρωμένη άδεια για τους γονείς προκειμένου να φροντίσουν τις ανάγκες υγείας των παιδιών τους με αναπηρία.

Αποτελεί πάντως θετική εξέλιξη ότι από τα συντάγματα των χωρών που υιοθετήθηκαν μετά το 2010, πάνω από δύο στα τρία (68%) απαγορεύουν τις διακρίσεις με βάση την αναπηρία, το 58% εγγυώνται το δικαίωμα των ΑμεΑ στην εργασία και το 63% το δικαίωμα στην εκπαίδευση για τα παιδιά με αναπηρία. Αλλά, σύμφωνα με τη μελέτη, η ανθρωπότητα συνολικά απέχει ακόμη από το επιθυμητό επίπεδο, όσον αφορά την αντιμετώπιση των ΑμεΑ.

Πηγή: govastileto.gr

Ενας στους επτά που έχουν μολυνθεί από τον ιό HIV στην Ευρώπη δεν το γνωρίζει.

 

Ένας στους επτά φορείς του ιού HIV στην Ευρώπη αγνοεί την κατάστασή του.

Αυτό αναφέρεται σε έκθεση που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, την ώρα που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ανησυχεί για τον αριθμό ρεκόρ μολύνσεων στην ήπειρο εξαιτίας της εξάπλωσης του ιού στη Ρωσία.

«Ο HIV και το AIDS παραμένουν σοβαρό πρόβλημα για την Ευρώπη.
Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Ασθενειών (ECDC) εκτιμά ότι το γεγονός πως ένας άνθρωπος στους επτά είναι φορέας του HIV χωρίς να το γνωρίζει είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό», δήλωσε ο Βιτένις Αντριουκάιτις Ευρωπαίος εκπρόσωπος αρμόδιος για την υγεία.

Το ποσοστό αυτό αφορά τις 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ισλανδία, το Λίχτενσταϊν και τη Νορβηγία.

«Αυτοί που δεν γνωρίζουν ότι έχουν μολυνθεί δεν μπορούν να επωφεληθούν από μια θεραπεία που θα τους σώσει τη ζωή και ενδέχεται να συνεχίζουν να μεταδίδουν τον ιό σε άλλους», πρόσθεσε ο Αντριουκάιτις.

Σχεδόν οι μισές (47%) από τις περιπτώσεις αυτές διαγιγνώσκονται σε πολύ προχωρημένο στάδιο, σύμφωνα με το ECDC.
Σύμφωνα με το Κέντρο, κατά μέσο όρο, ο ιός εντοπίζεται τέσσερα χρόνια μετά τη μόλυνση.

Στις 31 αυτές χώρες, οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ανδρών είναι η πρώτη αιτία μετάδοσης του ιού (42%) και η μοναδική που συνεχίζει να αυξάνεται.
Οι ετεροφυλόφιλες σχέσεις αφορούν το 32% των μολύνσεων και η χρήση ναρκωτικών μόλις το 4%.

Στο σύνολο της ευρωπαϊκής ηπείρου, 53 χώρες, το 2015 σημειώθηκε νέο ρεκόρ μολύνσεων, με 153.407, έναντι 142.000 το 2014.
Στη Ρωσία, όπου το AIDS παραμένει σε μεγάλο βαθμό ταμπού, συγκεντρώνεται σχεδόν το ένα τρίτο των νέων κρουσμάτων (64%).
Σχεδόν το 80% των νέων μολύνσεων καταγράφονται στην ανατολική Ευρώπη, το 3% στην κεντρική και το 18% στη δυτική Ευρώπη.

Μια ακόμη ιδιαιτερότητα της Ρωσίας είναι ότι κύρια μορφή μετάδοσης είναι οι ετεροφυλοφιλικές σχέσεις.

Ο ΠΟΥ ανησυχεί επίσης για τα αυξημένα επίπεδα μολύνσεων σε κάποιες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, όπως η Ουκρανία, η Λευκορωσία, η Εσθονία, η Μολδαβία, η Λετονία και η Γεωργία.

«Παρά τις σημαντικές προσπάθειες, ο ιός HIV παραμένει μια από τις κύριες πηγές ανησυχίας για τη δημόσια υγεία στην περιοχή της Ευρώπης, κυρίως στα ανατολικά», υπογραμμίζει η περιφερειακή διευθύντρια του ΠΟΥ για την Ευρώπη Σουζάνα Γιάκαμπ.

Η Γιάκαμπ καλεί τις χώρες μέλη να θέσουν σε εφαρμογή το σχέδιο δράσης που υιοθέτησαν τον Σεπτέμβριο ώστε να βελτιωθεί η πρόσβαση σε τεστ και σε μέσα πρόληψης.

Πηγή: iefimerida.gr

Ελληνίδες ερευνήτριες ανακάλυψαν νέα τεχνική διάγνωσης καρκίνου του δέρματος [εικόνα].

Επιστήμονες στις ΗΠΑ, με επικεφαλής δύο Ελληνίδες, χρησιμοποίησαν μια εξελιγμένη μη επεμβατική τεχνική, την Πολυφωτονική Μικροσκοπία, για να κάνουν πρωτοποριακή διάγνωση του καρκίνου του δέρματος.

Η μέθοδος για πρώτη φορά παρατηρεί τις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στα μιτοχόνδρια των δερματικών κυττάρων, διακρίνοντας έτσι τον υγιή από τον καρκινικό ιστό.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Ειρήνη Γεωργακούδη, αναπληρώτρια καθηγήτρια Βιοϊατρικής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο Tufts της Μασαχουσέτης, και τη συνεργάτιδά της δρα Δήμητρα Πουλή, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό «Science Translational Medicine». Οι επιστήμονες συνέκριναν κάτω από το μικροσκόπιό τους το δέρμα δέκα ασθενών με καρκίνο του δέρματος και τεσσάρων υγιών ανθρώπων.

Σήμερα η εξέταση μιας ελιάς στο δέρμα κατά πόσο είναι καρκινική, οδηγεί σε αφαίρεσή ενός μικρού τμήματός της και βιοψία του στο εργαστήριο. Όμως, χάρη στη νέα τεχνική, που χρησιμοποιεί σωματίδια του φωτός (φωτόνια) για να «φωτίσει» ένα μόριο (NADH) μέσα στα μιτοχόνδρια, στο μέλλον μπορεί η διάγνωση να γίνεται, κάτω από το μικροσκόπιο, μη επεμβατικά και μέσα σε λίγα μόνο λεπτά.

 

Όπως δήλωσε η κ. Γεωργακούδη στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, «η Πολυφωτονική Μικροσκοπία είναι μια τεχνική που συνδυάζει λέιζερ με μικροσκόπια υψηλής ανάλυσης. Μπορεί να συλλάβει μορφολογικές και μεταβολικές πληροφορίες στο μικροσκοπικό επίπεδο, χρησιμοποιώντας ενδογενή φθορισμό χωρίς την ανάγκη για την εκτομή ιστού, δημιουργώντας έτσι ουσιαστικά μια βιοψία χωρίς νυστέρι».

Οι πληροφορίες που συλλέγονται με αυτή τη μέθοδο, έχουν χωρική ανάλυση μικρότερη του ενός εκατομμυριοστού του μέτρου, δηλαδή περίπου 500 φορές μικρότερη απο τη διάμετρο μιας ανθρώπινης τρίχας. Έτσι, διαθέτουν ξεχωριστό δυναμικό για την παρακολούθηση της υγείας όχι μόνο των ιστών και των κυττάρων, αλλά και των ίδιων των ενδοκυτταρικών οργανιδίων.

Σύμφωνα με την κ. Πουλή, «εξαιρετικής σημασίας τέτοια οργανίδια είναι τα μιτοχόνδρια, τα οποία παίζουν κυρίαρχο ρόλο στην παραγωγή ενέργειας απαραίτητης για την επιβίωση των κυττάρων, γι’ αυτό, άλλωστε, αποκαλούνται και «κυτταρικά εργοστάσια ενέργειας». Τα οργανίδια αυτά συνεχώς αναδιοργανώνουν τη δομή και την οργάνωση τους, έτσι ώστε να διατηρείται η μιτοχονδριακή λειτουργία και η κυτταρική ομοιόσταση».

Οι διαταραχές των μιτοχονδρίων εμπλέκονται στην παθογένεση μιας πληθώρας νοσημάτων, όπως οι νευροεκφυλιστικές και οι μεταβολικές νόσοι, ο διαβήτης, οι καρδιοπάθειες και ο καρκίνος. Οι διαταραχές αυτές όμως είναι δύσκολο να ανιχνευθούν και να αξιολογηθούν χωρίς την αφαίρεση τμήματος του ιστού ή την έγχυση ειδικών βαφών στα μιτοχόνδρια.

Η νέα έρευνα δείχνει όμως ότι τα σημεία της μιτοχονδριακής δυσλειτουργίας μπορούν να εντοπιστούν μη επεμβατικά στο ζωντανό ανθρώπινο δέρμα μέσω της παρακολούθησης του διφωτονικού φθορισμού του μιτοχονδριακού συνενζύμου NADH. «Προσφέρεται, έτσι», τονίζει η κα Πουλή, «μια έμμεση ματιά στο πώς τα μιτοχόνδρια αλλάζουν τη διάταξη και την οργάνωσή τους κάτω από διαφορετικές συνθήκες, όπως η στέρηση οξυγόνου».

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το υγιές δέρμα παρουσιάζει συνεπή πρότυπα μιτοχονδριακής οργάνωσης, τα οποία διαταράσσονται στο βασικοκυτταρικό καρκίνωμα και στο μελάνωμα. «Το γεγονός αυτό», σύμφωνα με την κα Γεωργακούδη, «υποδηλώνει ότι η απεικόνιση της μιτοχονδριακής λειτουργίας θα μπορούσε να προσφέρει μία εναλλακτική οδό για τη διάγνωση και την παρακολούθηση αυτών των καρκίνων του δέρματος».

Όπως τόνισαν και οι δύο, μια εκτενέστερη μελέτη παρακολούθησης θα είναι απαραίτητη για να αποκαλύψει τον καλύτερο δυνατό συνδυασμό εκείνων των δομικών και λειτουργικών αλλαγών, που θα μπορούσαν να έχουν προγνωστική αξία για την εξέλιξη της νόσου, το δυναμικό μετάστασης, καθώς και της απόκρισης στην θεραπεία. Αν οι μεγαλύτερες μελέτες επιβεβαιώσουν τη διαγνωστική αξιοπιστία της νέας τεχνικής, θα εισαχθεί στην κλινική πρακτική.

Η Ειρήνη Γεωργακούδη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη, όπου φοίτησε στο Κολλέγιο Ανατόλια με υποτροφία. Σπούδασε φυσική στο Dartmouth College το 1998 και πήρε το διδακτορικό της στη Βιοφυσική από το Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ στη Νέα Υόρκη. Πραγματοποίησε ερευνητική εργασία στο ΜΙΤ και στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ, προτού γίνει καθηγήτρια στο Tufts. Από τα χρόνια των μεταπτυχιακών της σπουδών, ασχολείται με μεθόδους απεικόνισης των βιολογικών ιστών, που βασίζονται στη χρήση λέιζερ και ενδογενών χρωστικών ουσιών για την καλύτερη διάγνωση των ασθενειών.

Η Δήμητρα Πουλή γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι υπότροφος των ιδρυμάτων Α.Ωνάσης και Γεροντέλης.

Πηγή: iefimerida.gr

Το θαυματουργό ρόφημα που σκοτώνει το λίπος!

Το θαυματουργό ρόφημα που σκοτώνει το λίπος!
Θέλετε να καταστρέψετε το λίπος σας; Υπάρχει ένα ρόφημα που κάνει θαύματα και σας βοηθάει να χάσετε τα περιττά σας κιλά… Δείτε ποιο είναι και τι υλικά χρειάζονται. Τα αποτελέσματα θα φανούν μέσα σε ελάχιστες μέρες.

Συστατικά:

1 λεμόνι
1 αγγούρι
1 κουταλιά της σούπας τριμμένο τζίντζερ
1 κουταλιά της σούπας χυμό αλόης
1 ματσάκι μαϊντανό ή κόλιανδρο
½ ποτήρι νερό

Περισσότερα στο govastileto.gr

1 2 3 4