Ο ελληνικής καταγωγής επιχειρηματίας Σεργκέι (Μαυροντί) Μαυροδής, ο οποίος είχε γίνει διάσημος τη δεκαετία του 1990 σε ολόκληρη τη Ρωσία με την οικονομική πυραμίδα που είχε δημιουργήσει (η οποία αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές απάτες στη σύγχρονη ιστορία της χώρας), πέθανε σε ηλικία 63 ετών.

Ο Μαυροδής διακομίσθηκε σε κλινική της Μόσχας με ασθενοφόρο το οποίο κάλεσε ένας περαστικός μετά από παράκλησή του, όταν ένιωσε αδιαθεσία και πόνους στο στήθος στη στάση του λεωφορείου όπου περίμενε. Στο νοσοκομείο καταχωρήθηκε ως «άτομο αγνώστων στοιχείων», αλλά λίγο αργότερα έγινε γνωστό ότι ο «άγνωστος» δεν ήταν άλλος από τον ιδρυτή της περίφημης οικονομικής πυραμίδας ΜΜΜ τη δεκαετία του 1990 στη Ρωσία.

Η ΜΜΜ θεωρείται η κλασική και η μεγαλύτερη στη σύγχρονη ιστορία της Ρωσίας οικονομική πυραμίδα, ως προς τον αριθμό των ατόμων που εξαπατήθηκαν. Η φήμη της εξαπλώθηκε σε όλη την ρωσική επικράτεια της Ρωσίας, την περίοδο που η χώρα έκανε τα πρώτα της βήματα στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς, μετά την νωπή τότε κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Η ΜΜΜ ιδρύθηκε το 1989 σαν συνεταιρισμός και το 1992 μετατράπησε σε ανώνυμη εταιρεία. Το όνομα της προέρχεται από τα αρχικά των επιθέτων των ιδρυτών της. Των αδερφών Σεργκέι και Βιτσισλάβ Μαυροδής και της Όλγας Μέλνικοβα. Ο Βιτσισλάβ Μαυροδής και η Μένικοβα δεν έπαιζαν κανένα ρόλο στην εταιρεία. Απλώς τότε, για τη σύσταση εταιρείας έπρεπε να υπάρχουν τρεις ιδρυτές. Πραγματικός ιδιοκτήτης και ψυχή της εταιρείας, που μετεξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες υποθέσεις οικονομικής απάτης όλων των εποχών, ήταν ο προγραμματιστής Σεργκέι Μαυροδής

Πουλώντας «αέρα»

Την πρώτη περίοδο της λειτουργίας της η εταιρεία εισήγαγε ηλεκτρονικά είδη. Την 1η Φεβρουαρίου του 1994 άρχισαν να πωλούνται οι μετοχές της ΑΕ ΜΜΜ (η ονομαστική αξία της κάθε μετοχής ήταν 1000 ρούβλια, τα οποία αντιστοιχούσαν τότε σε περίπου 65 σεντς).

Επίσημα η ΜΜΜ ήταν συνήθης μετοχική εταιρεία που υπόσχονταν στους μετόχους της ότι θα δίνει κάθε χρόνο τα μερίσματα τους. Πρότεινε μάλιστα στους μετόχους να αγοράζουν τις μετοχές, με βάση την τιμή που ο ίδιος όριζε. Η τιμή της μετοχής ανέβαινε διαρκώς με αποτέλεσμα τον Ιούλιο η τιμή της μετοχής να φθάσει τις 125.000 ρούβλια!

Την αξία της μετοχής της ΜΜΜ όπως και προβλέψεις για την αξία της με προοπτικές δύο εβδομάδων άρχισαν να δημοσιεύουν τα μέσα ενημέρωσης, με αποτέλεσμα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα το κοινό να δείχνει το ίδιο ενδιαφέρον για την μετοχή της ΜΜΜ με το ενδιαφέρον που έδειχνε για την ισοτιμία δολαρίου-ρουβλίου.

Στις δραστηριότητες της ΜΜΜ δεν περιλαμβάνονταν καμία παραγωγική δραστηριότητα ούτε κάποια μεταπώληση προϊόντων. Ήταν μια κλασική οικονομική πυραμίδα, που βασίζονταν στο εξής σκεπτικό: εφόσον η τιμή της μετοχής διαρκώς ανεβαίνει οι μέτοχοι δεν θα βιάζονται να τις ρευστοποιήσουν.

Η κατάρρευση της ΜΜΜ

Το 1994 η Αντιμονοπωλιακή Επιτροπή απαίτησε από τα τηλεοπτικά κανάλια να σταματήσουν να μεταδίδουν διαφημίσεις της ΜΜΜ. Μερικές μέρες αργότερα οι φορολογικές αρχές ζήτησαν από μια από τις θυγατρικές εταιρείες του Μαυροδήκ, την «Ινβέστ Κονσάλτινγκ», να καταβάλει οφειλές προς την εφορία, και συγκεκριμένα το ποσό των 49,69 δισεκατομμυρίων ρουβλίων κάνοντας άμεσα απαιτητό το χρέος της.

Ο αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβέρνησης Σεργκέι Σαχράι δήλωσε τότε ότι η ΜΜΜ αντιμετωπίζει προβλήματα στις σχέσεις της με το κράτος και προανήγγειλε τον ενδεχόμενο της πτώχευσης της.

Στις 28 Ιουλίου οι μέτοχοι συγκεντρώθηκαν έξω από τα κεντρικά γραφεία της ΜΜΜ, ζητώντας τα χρήματα τους, αλλά οι περισσότεροι βρήκαν τις πόρτες κλειστές.

Ο Μαυροδής ανακοινώνει ότι η μετοχή της ΜΜΜ λόγω της διαμορφωθείσας κατάστασης επανέρχεται στα 1000 ρούβλια και υπόσχεται στους μετόχους ότι πολύ σύντομα θα ανακτήσει και πάλι την αξία της.

Δηλώνει μάλιστα μέσα ενημέρωσης τα εξής: « Εμείς σε αντίθεση με το κράτος ποτέ δεν σας κοροϊδέψαμε. Και ποτέ δεν θα σας κοροϊδέψουμε!». Κανένας ωστόσο δεν πήρε πίσω τα χρήματα του και γενικά κανείς δεν γνωρίζει τι έγιναν τα χρήματα που συγκέντρωσε ο Μαυροδής.

Η μοίρα του Μαυροδή

Στις 3 Αυγούστου ο Μαυροδής συλλαμβάνεται με την κατηγορία της απάτης. Στις 19 Αυγούστου έξω από την ρωσική βουλή πραγματοποιείται μια μεγαλειώδης διαδήλωση, με την συμμετοχή χιλιάδων που ζητούν την απελευθέρωση του Μαυροδή.

Στις 30 Οκτωβρίου με την υποστήριξη της ομάδας πρωτοβουλίας υπό την επωνυμία «Ένωση προστασίας των μετόχων και επενδυτών της ΑΕ ΜΜΜ, ο Μαυροδής νίκησε στις επαναληπτικές εκλογές για την Ρωσική Δούμα, όπου είχε θέσει υποψηφιότητα στην περιφέρεια Μιτισίνσκι της Μόσχας και αφήνεται ελεύθερος.

Ωστόσο ο ίδιος δεν εμφανίζεται σε καμία συνεδρίαση της Βουλής.

Στις 6 Οκτωβρίου του 1995 η Ρωσική Δούμα του αφαιρεί την βουλευτική του ιδιότητα και όχι την ασυλία όπως είχε ζητήσει η γενική εισαγγελία.

Μετά την εξέλιξη αυτή ο Μαυροδής ίδρυσε το «Κόμμα του Λαϊκού Κεφαλαίου» και θέτει εκ νέου υποψηφιότητα για βουλευτής, συγκεντρώνοντας όμως το 0,5%. Ανεπιτυχής υπήρξε και η προσπάθεια του να θέσει υποψηφιότητα για την ρωσική προεδρία το 1996 καθώς η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή θεώρησε άκυρες τις υπογραφές που είχε συγκεντρώσει και οι οποίες απαιτούνταν για να θέσει υποψηφιότητα.

Η ΑΕ ΜΜΜ χρεοκόπησε επίσημα στις 22 Σεπτεμβρίου του 1997.

Στις 17 Δεκεμβρίου του 1997 εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης του και μετά από περίπου ένα χρόνο διεθνές ένταλμα σύλληψης.

Στις 31 Ιανουαρίου του 2003 ο Μαυροδής συλλαμβάνεται στην Μόσχα και το 2007 καταδικάζεται για απάτη και του επιβάλλεται ποινή 4 ½ χρόνων φυλάκισης. Ωστόσο την στιγμή που του απαγγέλλεται επίσημα η κατηγορία ο Μαυροδής είχε εκτίσει όλη του την ποινή.

Στις 22 Μαΐου του 2007, την μέρα που βγαίνει από την φυλακή περίπου 50 δημοσιογράφοι και μερικές δεκάδες οπαδοί του τον περιμένουν στην έξοδο της φυλακής.

Το 2008 κυκλοφορεί το βιβλίο που έγραψε στην φυλακή με τίτλο «Ο Πειρασμός».

Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ, BBC (ρωσική υπηρεσία), TASS

Οι αρχές της ΠΓΔΜ έχουν αρχίσει ήδη να κατεβάζουν τις πινακίδες που οδηγούν στο αεροδρόμιο «Μέγας Αλέξανδρος», έπειτα από την απόφαση για την μετονομασία του.

Τα διεθνή φωτογραφικά πρακτορεία δημοσίευσαν τη Δευτέρα φωτογραφίες με τέτοιες πινακίδες, ακουμπισμένες στο έδαφος. Σύμφωνα με το Reuters, αυτό έγινε εξαιτίας έργων σε δρόμο. Ομως, ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης της ΠΓΔΜ η απόφαση του υπουργικού συμβουλίου να μετονομαστεί το αεροδρόμιο και ο αυτοκινητόδρομος.

Το πρώτο θα λέγεται πλέον «Διεθνές Αεροδρόμιο Σκοπίων» και ο αυτοκινητόδρομος που οδηγεί στα σύνορα με την Ελλάδα θα έχει την ονομασία «Φιλία».

Πρόκειται για υλοποίηση της εξαγγελίας που είχε κάνει ο πρωθυπουργός των Σκοπίων, Ζόραν Ζάεφ, αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον Αλέξη Τσίπρα στο Νταβός, ως κίνηση καλής θέλησης από την πλευρά της ΠΓΔΜ.

Φωτογραφίες: ΑΠΕ/ EPA

Δολοφονημένη σε πάρκο του βόρειου Λονδίνου βρέθηκε η Iuliana Tudos, τα ίχνη της οποίας είχαν χαθεί από την παραμονή των Χριστουγέννων.

Η αστυνομία βρήκε το πτώμα της 22χρονης κοπέλας, ελληνικής και ρωσικής καταγωγής, δίπλα σε ένα κιόσκι στην καρδιά του Πάρκου Φίνσμπουρι, τρεις ημέρες μετά την εξαφάνισή της.

«Πιστεύουμε ότι αυτή η γυναίκα δέχθηκε επίθεση ενώ βρισκόταν στο πάρκο και αυτό πιθανότατα έγινε την παραμονή Χριστουγέννων. Το πτώμα της βρέθηκε δίπλα σε ένα γηπεδάκι» δήλωσε ο επικεφαλής της Μονάδας Εγκληματολογικών Ερευνών.

«Προσπαθούμε να εξακριβώσουμε το κίνητρο της υπόθεσης και θα θέλαμε να μάθουμε ο,τιδήποτε, από οποιονδήποτε είδε κάτι ύποπτο στο πάρκο τις ημέρες των Χριστουγέννων», πρόσθεσε.

Η ανακοίνωση της Σκότλαντ Γιάρντ αναφέρει πως διατάχθηκε έρευνα για ανθρωποκτονία, όταν εντοπίστηκε το πτώμα μίας νεαρής γυναίκας στο πάρκο Φίνσμπουρι.

Προς το παρόν δεν υπάρχει κάποια σύλληψη, ενώ τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής εξέτασης θα γίνουν γνωστά αύριο, Παρασκευή.

Η νεαρή κοπέλα εθεάθη τελευταία φορά την Παραμονή των Χριστουγέννων στην οδό Camden στις 8 το βράδυ (τοπική ώρα), μετά από μία έξοδο με τους φίλους της.

Τότε, τους είπε πως ήθελε να πάρει το λεωφορείο για το σπίτι της στο Finsbury Park και πως θα τους έβλεπε αργότερα σε άλλο σπίτι στο Ένφιλντ.

Η Iuliana Tudos, ωστόσο, δεν εμφανίστηκε ποτέ στο σπίτι και τα ίχνη της χάθηκαν έκτοτε.

Την τελευταία φορά που την είδαν φορούσε ένα κόκκινο φούτερ με κουκούλα, ανοιχτόχρωμο τζιν παντελόνι και ασπρόμαυρα παπούτσια. Κρατούσε, επίσης, ασπρόμαυρη τσάντα η οποία έγραφε «Fighting Against Animal Testing» (Μαχόμαστε κατά των τεστ σε ζώα).

Φωτογραφίες: Social Media

Επίθεση με μαχαίρι έγινε το πρωί του Σαββάτου στο κέντρο του Μονάχου.

Ο άγνωστος επιτέθηκε σε περαστικούς σε πέντε διαφορετικά σημεία στην Rosenheimer Platz. Η πρώτη ενημέρωση της αστυνομίας έκανε λόγο για αρκετούς τραυματίες, χωρίς ευτυχώς να διατρέχει κίνδυνο η ζωή κάποιων εκ των θυμάτων. Η SZ αναφέρει ότι ο δράστης τραυμάτισε τέσσερα άτομα.

Η αστυνομία, μέσω Twitter, ανακοίνωσε ότι ο δράστης διέφυγε και πως έχει εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό για τη σύλληψή του. Κάνει λόγο για άνδρα περίπου 40 ετών, με πράσινο μπουφάν και μαύρο ποδήλατο και σακίδιο.

Οι αρχές κάλεσαν τον κόσμο να μην βγει από τα σπίτια του και να αποφύγει την περιοχή.

Τα κίνητρα του δράστη παραμένουν άγνωστα ενώ η αστυνομία προειδοποιεί τους πολίτες σε περίπτωση που τον συναντήσουν να καλέσουν τις αρχές και να μην ρισκάρουν τίποτα.

Φρίκη και σοκ έχει προκαλέσει σε όλο τον κόσμο το νέο μακελειό στις ΗΠΑ. Η επίθεση στο Λας Βέγκας, στην οποία έχασαν τη ζωή τους τουλάχιστον 58 άνθρωποι και τραυματίστηκαν πάνω από 515, είναι η πλέον πολύνεκρη στη χώρα.

Ο δράστης, ο Στίβεν Πάντοκ, πυροβολούσε για αρκετά λεπτά, εναντίον 22.000 ανθρώπων που ήταν σε μουσικό φεστιβάλ κάντρι μουσικής, από τα παράθυρα δωματίου, στον 32ο όροφο ξενοδοχείου. Τα βίντεο που έχουν δοθεί στη δημοσιότητα αποκαλύπτουν τις φρικτές στιγμές που έζησαν οι άνθρωποι που ήταν εκεί, τρέχοντας πανικόβλητοι μέσα στο χάος, για να σωθούν.

Ο δράστης είχε τουλάχιστον 10 όπλα μαζί του και αυτοκτόνησε τη στιγμή που οι αστυνομικοί έφταναν στο δωμάτιό του. Ακόμη η αστυνομία δεν έχει διαπιστώσει ποια ήταν τα κίνητρα του 64χρονου από τη Νεβάδα. Παρότι το ISIS έσπευσε να αναλάβει την ευθύνη για την επίθεση, το FBI ανακοίνωσε ότι δεν έχει βρεθεί καμία απόδειξη που να τον συνδέει με διεθνείς τρομοκρατικές οργανώσεις. Ο Πάντοκ δεν είχε ποινικό μητρώο, ενώ δεν είχε πάρει ούτε κλήση.

Ο Στίβεν Πάντοκ (Φωτογραφία: Telegraph)

Ληστής τραπεζών ο πατέρας του

Πάντως, ο πατέρας του δράστη είχε μπει στη λίστα καταζητούμενων του FBI. Ο Μπέντζαμιν Χόσκινς Πάντοκ- ο οποίος έχει πεθάνει- ήταν σε αυτή τη λίστα από το 1969 έως το 1977. Σύμφωνα με το CNN, είχε καταδικαστεί για ληστεία τράπεζας, ενώ παλιότερη αφίσα του FBI τον χαρακτήριζε «ψυχοπαθή» και ανέφερε ότι έχει αυτοκτονικές τάσεις και πρέπει να θεωρείται οπλισμένος και πολύ επικίνδυνος.

Ο αδελφός του μακελάρη δήλωσε σοκαρισμένος με το γεγονός ότι ο αδελφός του σκόρπισε όλο αυτό τον όλεθρο. Υποστήριξε ότι δεν ασχολούνταν με όπλα. Ο Ερικ Πάντοκ πρόσθεσε ότι δεν γνώριζε να αντιμετώπιζε ο αδελφός του κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, εθισμό σε ναρκωτικά και αλκοόλ ή ζήτημα με χρέη επειδή τζόγαρε.

Παρότι η σύντροφος του δράστη, Μαριλού Ντάνλεϊ, κατονομάστηκε ως πρόσωπο ενδιαφέροντος, η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο δράστης ενήργησε μόνος του στο ξενοδοχείο. Η Ντάνλεϊ, που βρίσκεται εκτός ΗΠΑ, συνεργάζεται ήδη με τις αρχές.

Η Μαριλού Ντάνλεϊ

Από αυτό το παράθυρο πυροβολούσε ο δράστης

Ο καπνός πρόδωσε τη θέση του

Σύμφωνα με την Washington Post, ο καπνός πρόδωσε το σημείο από το οποίο σκόρπιζε τον θάνατο ο δράστης. Καθώς πυροβολούσε ασταμάτητα, το δωμάτιο του Στίβεν Πάντοκ γέμισε καπνό, με αποτέλεσμα να ενεργοποιηθεί το σύστημα πυρασφάλειας.

Ετσι, οι άνδρες των ειδικών δυνάμεων μπόρεσαν να βρουν πού βρίσκονταν μέσα σε περίπου 20 λεπτά, κάτι που θα απαιτούσε πολύ περισσότερο χρόνο αν θα έπρεπε να κάνουν έρευνα σε όλο το ξενοδοχείο των 3.309 δωματίων. Οταν εντόπισαν τη θέση του, χρησιμοποίησαν εκρηκτικά για να μπουν στο δωμάτιο και τον βρήκαν νεκρό.

«Τρέχαμε για τη ζωή μας»

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, όταν άρχισαν οι πυροβολισμοί, η κεντρική λεωφόρος του Λας Βέγκας μετατράπηκε σε εμπόλεμη ζώνη.

«Επικράτησε υστερία. Ανθρωποι έπεφταν. Πηδούσαμε τοίχους, πατούσαμε σε αυτοκίνητα, τρέχαμε για τις ζωές μας. Ποτέ δεν έχω φοβηθεί τόσο πολύ», δήλωσε στον Guardian η Τζάκι Χόφινγκ, σοκαρισμένη ακόμη από τα όσα έζησε. «Δύο κορίτσια κρύφτηκαν πίσω από ένα αυτοκίνητο μαζί μας, έξω από τη συναυλία. Αγκαλιαστήκαμε. Η μία ήταν τραυματισμένη στο πόδι από πυροβολισμό, η άλλη στον ώμο. Δεν σταματούσε, οπότε τρέξαμε όλοι μαζί», περιέγραψε η Ντεζιρέ Πράις.

«Είδα μία γυναίκα που είχε χτυπήσει στο πόδι και ο σύντροφός της την έσερνε έξω. Ολοι έτρεχαν, ήταν χάος», είπε από την πλευρά της η Εμιλι Αντερσον.

«Ανθρωποι έπεφταν σαν μύγες»

«Λίγα μέτρα μακριά μου είδα κάποιον με τραύμα από σφαίρα στον λαιμό, χωρίς να κινείται. Από εκεί και μετά οι άνθρωποι άρχισαν να πέφτουν… σαν μύγες», δήλωσε η Τέιλορ Μπεντζ στο CNN.

Την ώρα που άρχισαν οι πυροβολισμοί, η Αλεξάντρα Τσέπλακ τηλεφώνησε στον πατέρα της. «Ολοι πεθαίνουν γύρω μου. Πυροβόλησαν έναν φίλο μου… πρέπει να φύγω από εδώ», του είπε πανικόβλητη.

Φωτογραφίες: AP

Όταν η αστυνομία δεν κατάφερε να βρει το δολοφόνο του γιου του, ο Φρανσίσκο Ολγάδο εισχώρησε τον υπόκοσμο της περιοχής του προκειμένου να εντοπίσει τους υπεύθυνους. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει τοπικός ήρωας. Άξιζε όμως το κόστος;

Ήταν ξημερώματα της 22ας Νοεμβρίου 1995. Ο 26χρονος Χουάν Ολγάδο, ένα παιδί που ονειρεύονταν να παίξει επαγγελματικό ποδόσφαιρο, έκανε τη νυχτερινή βάρδια σε ένα βενζινάδικο στην ισπανική πόλη Χέρεθ, αναπληρώνοντας χαριστικά έναν φίλο από το κολέγιο, όταν εισέβαλαν ληστές.

Λίγα λεπτά αργότερα ο Χουάν κείτονταν ετοιμοθάνατος αλλά ζωντανός ακόμη μέσα σε μια λίμνη αίματος. Είχε δεχθεί περισσότερες από τριάντα μαχαιριές. Αφησε την τελευταία του πνοή στο δρόμο για το νοσοκομείο.

Ενας αγώνας ζωής

Για την αστυνομία, τα τραύματα υποδήλωναν τουλάχιστον δύο ή και περισσότερους εισβολείς. Με βάση τα στοιχεία, οι ληστές είχαν αγοράσει αρχικά έναν χυμό πορτοκάλι σε χάρτινη συσκευασία και ένα πακέτο τσιγάρα πριν επιτεθούν, ωστόσο η σκηνή δεν είχε καταγραφεί σε καμία κάμερα ασφαλείας ενώ δεν υπήρχε κανένας μάρτυρας.

Μετά την πρώτη αυτοψία, στη σκηνή του εγκλήματος βρέθηκαν 23 δακτυλικά αποτυπώματα, ίχνη αίματος. Γρήγορα επικράτησε χάος: νοσηλευτές, εγκληματολόγοι, τοπικοί δημοσιογράφοι, αστυνομικοί.

Κίνητρο δεν φαινόταν πουθενά. Αυτό που διακρινόταν, ήταν πως ο Χουάν, ο οποίος στα προηγούμενα 26 χρόνια της ζωής του δεν είχε μπλεξίματα με τον νόμο, βρέθηκε απλώς στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή.

Η αστυνομία γρήγορα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι δολοφόνοι ήταν ναρκομανείς. Ανάλογες επιθέσεις ήταν συνηθισμένες στην περιοχή. Έξι εβδομάδες μετά, ο επικεφαλής της έρευνας είχε βρει τους πρώτους υπόπτους. Τέσσερις άνδρες με βεβαρυμένο μητρώο ποινικό μητρώο και προϊστορία με ουσίες. Όλοι τους αρνούνταν τις κατηγορίες.

Όταν ο Φρανθίσκο Ολγάδο, ο πατέρας του Χουάν, πληροφορήθηκε το θάνατο του γιου του, αντέδρασε όπως κάθε γονιός: «Δεν πίστευα ότι θα μπορούσε ποτέ να συμβεί σε εμένα». Έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του ως τραπεζικός υπάλληλος, ο τότε 51χρονος πατέρας τριών αγοριών και μιας κόρης, γρήγορα απέκτησε εμμονή με τον εντοπισμό των δολοφόνων του παιδιού του. Τόση, που ο ισπανικός τύπος του έδωσε τον χαρακτηρισμό padre coraje («πατέρας κουράγιο»).
Την ίδια στιγμή όμως που τα ΜΜΕ τον θεωρούσαν ήρωα, η οικογένειά του διαλυόταν και λίγο αργότερα τον εγκατέλειπε.

Η διαλεύκανση της υπόθεσης οδηγούνταν μέρα με τη μέρα στην καταστροφή, το βενζινάδικο, από σκηνή εγκλήματος, είχε γίνει σκηνικό χάους, με αποτέλεσμα να αλλοιωθούν τα πρώτα ευρήματα.

Ο Φρανσίσκο Ολγάδο, ως Πέπε (Φωτογραφία: Manuel Pascual/AP)

Μην παίρνοντας απαντήσεις από την αστυνομία, αποφάσισε να δράσει μόνος του υποσχόμενος στον τάφο του νεκρού παιδιού του ότι θα φτάσει την υπόθεση στο τέλος, «ανεξαρτήτως συνεπειών».

Μέχρι τις αρχές του 1997, δύο χρόνια μετά το φόνο, ο Ολγάδο ζούσε διπλή ζωή. Το πρωί ξυπνούσε στις 6 για να πάει στο γραφείο του στη Σεβίλλη, 60 μίλια μακριά. Στη διαδρομή με το λεωφορείο κοιμόταν, δούλευε μέχρι το απόγευμα και επέστρεφε πάλι με το λεωφορείο σπίτι του για να αλλάξει ρούχα. Τότε, αρκετές ημέρες την εβδομάδα, ξεκινούσε την περιπλάνησή του στην Rompechapines, μια κάποτε εύρωστη περιοχή της Χέρεθ που πλέον είχε εξελιχθεί σε κέντρο διακίνησης ναρκωτικών, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αλιεύσει πληροφορίες που θα τον βοηθούσαν να διαλευκάνει τη δολοφονία του γιου του. Μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες τριγυρνούσε σε μπαρ, υπόγεια, μπουρδέλα και εγκαταλελειμμένα σπίτια αναζητώντας απαντήσεις.

Με τον καιρό, η έρευνά του γινόταν όλο και πιο οργανωμένη. Αγόρασε ένα μαγνητόφωνο και άρχισε να συνομιλεί με όσο και «υψηλά ιστάμενους» στην αλυσίδα των ναρκομανών. Κάποια στιγμή, ένας έμπορος που προσπάθησε να πλησιάσει, τον απείλησε να του φυτέψει μια τρύπα στο στήθος αν δεν σταματούσε να του κάνει ερωτήσεις.

Τα Σαββατοκύριακα, αντί να περνάει χρόνο με την οικογένειά του, ο Ολγάδο ασχολούνταν με τις μαγνητοφωνήσεις του. Τα αποτελέσματα τον απογοήτευαν.

Μετά από μήνες ερευνών, σαν να του ήρθε επιφοίτηση: στον υπόκοσμο της Χέρεθ, άνθρωποι έμοιαζαν να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται συνεχώς. Γιατί δεν μπορούσε να κάνει κι αυτός το ίδιο;

Όταν ο Φρανσίσκο έγινε Πέπε

Το Μάρτιο του 1998 τον βρήκε να κυκλοφορεί με δερμάτινο μπουφάν, σκούρα μεγάλα γυαλιά και μια περούκα που τον έκανε να μοιάζει με χαρακτήρα Lego. Συστηνόταν ως Pepe και έπιανε συζητήσεις με ναρκομανείς, προσφέροντας 50.000 πεσέτες ως αντάλλαγμα για εκείνον που θα έβρισκε τον δήθεν χαμένο του σκύλο, Ρούφο.

Αποφάσισε να επικεντρωθεί στους τέσσερις υπόπτους στους οποίους είχε καταλήξει η αστυνομία. Θεωρούσε πως η αστυνομία είχε βρει τους σωστούς ανθρώπους, αλλά δεν την εμπιστευόταν ότι μπορούσε να βρει τις αποδείξεις που θα τους καταδίκαζαν.

Καταλάβαινε ωστόσο ότι δεν μπορούσε να ακολουθήσει και τους τέσσερις ταυτόχρονα. Έτσι επικεντρώθηκε στον πρώτο, έναν άνδρα με το επώνυμο Ασένσιο. Τον συνάντησε σε μια κλινική χορήγησης μεθαδόνης, να στέκεται στην ουρά. Τα χέρια του έτρεμαν από τη στέρηση. Πλησιάζοντάς τον και προσφέροντάς του ναρκωτικά, γρήγορα κέρδισε την εμπιστοσύνη του και έγιναν φίλοι.

Τότε ήταν που παράτησε τη δουλειά του στην τράπεζα, αφού δεν μπορούσε να συνδυάσει άλλο την έρευνα με την πρωινή δουλειά. Η σχέση του με τη γυναίκα του, η οποία ήταν ήδη εύθραυστη πριν το θάνατο του γιου του, άρχισε να γίνεται όλο και χειρότερη. Αν και στην αρχή στήριζε την έρευνά του, η εμμονή του συζύγου της την κούρασε. Ήθελε να προχωρήσει, όπως μπορούσε, τη ζωή της. Στο πλευρό της τάχθηκαν και τα άλλα παιδιά της οικογένειας.

Εκτός όμως από την οικογένειά του, σε κίνδυνο βρισκόταν και η ζωή του Ολγάδο. Κάποια μέρα ο Ασέντιο του είπε ότι θα σκότωνε τον πατέρα του Χουάν Ολγάδο. Είχε ακούσει ότι έκανε έρευνες για να βρει τους δολοφόνους του γιου του και ήθελε «να προλάβει τον γέρο».

Είχε μείνει εμβρόντητος. Και τότε πρότεινε να τον σκοτώσουν μαζί.

Παρά τα πολλά λάθη στην αστυνομική έρευνα για την εξιχνίαση του εγκλήματος, κάποια στιγμή κατάφεραν να στοιχειοθετήσουν την υπόθεση φέρνοντας σε δίκη τους τέσσερις κατηγορούμενους – ανάμεσά τους και ο Ασέντιο.

Μετά από δύο δίκες κατά τις οποίες οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν αθώοι, το Μάρτιο του 2009 η υπόθεση μπήκε στο αρχείο λόγω έλλειψης νέων στοιχείων. Τον Οκτώβριο του 2015 ο 75χρονος Ολγάδο έφτανε στη Μαδρίτη με τα πόδια, κουτσαίνοντας ελαφρώς και φορώντας ένα λευκό t-shirt με το πορτρέτο του νεκρού γιου του. Είχε περπατήσει 600 χιλιόμετρα προκειμένου να δει τον υπουργό Δικαιοσύνης. Ο υπουργός συγκινήθηκε από το δράμα του και του είπε ότι αν και δεν μπορούσε να ξανανοίξει την υπόθεση, του υποσχέθηκε ωστόσο να την ξανακοιτάξει.

Περιμένονας ακόμη τη δικαίωση 

Μέσα σε λίγες ημέρες υπήρξε φως: ένα δακτυλικό αποτύπωμα στον χυμό που είχε βρεθεί στο βενζινάδικο και το οποίο μέχρι τότε δεν είχε θεωρηθεί ως στοιχείο καθώς τότε δεν πληρούσε τα κριτήρια της έρευνας, ταυτοποιήθηκε ότι ανήκε στον Αγουστίν Μοράλες, έναν γνωστό ναρκομανή και παραβάτη της περιοχής, ο οποίος ζούσε κοντά στο βενζινάδικο. Ο Μοράλες είχε πεθάνει στη φυλακή το 2006.

Τότε οι αρχές διέταξαν την επανεξέταση των υπόλοιπων δειγμάτων που είχαν βρεθεί. Και πάλι όμως χωρίς αποτέλεσμα.

Πηγαίνοντας καθημερινά στον τάφο του παιδιού του, ο Ολγάδο αναζητεί ακόμη έναν τρόπο για να συνεχίσει να ψάχνει, ακόμη κι αν χρειαστεί να περπατήσει μέχρι το ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Στρασβούργο: «Κάποιος άλλος τρόπος πρέπει να υπάρχει. Και θα τον βρω», λέει.

Πηγή: Guardian